صدای سخن عشق

     من در گذشته فراموش شده ای به دنيا آمدم که : مردمش يک دل داشتند و يک خدا

             ولی امروز همان مردم ، يک سر دارند و هزار سودا . يک نام دارند و هزار چهره  

     چه شد ... چه بر سرشان آمد ؟

             کجايند مردمان پاک سرزمين من که روزگاری بعضی هايشان حرمت محمد آمنه را نگه ميداشتند

             و بعضی هايشان قسم به نام عيسای مريم می خوردند ...

      چه شد ... چه بر سر ايمان و نام و نشانشان آمد ؟

              مگر کعبه ابراهيم همانجا ، سر جايش نيست ؟

              مگر همه به سوی خدای عشق نماز نمی گذارند ؟ 

             پس چرا هر يک سويی و هر کدام قبله ای متفاوت دارند ؟

      اين يکی دروغ را حرام می داند ، ديگری مصلحتی اش را صلاح ميداند !!!

              اين يکی يک خدا دارد و هفتاد عشق ، ديگری عشق را در گنجه ، پنهان می کند !!!

              اين يکی داغ مهر بی نماز بر پيشانی نشانده  ، ديگری نمازش را در حضور ناب کسی می خواند که

              نامش خداست !

      چه شد ... چه بر سرشان آمد ؟ ...

نوشته شده توسط ترنم در یکشنبه 12 اسفند1386 ساعت 10:38 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

از تو مي پرسم كه آيا يك برابر هست با يك؟

يقين دارم كه خواهي گفت آري، ولي نه!

             فرستادند مرا روزي روم تدريس بنمايم الفباي رياضي را                  

     براي يك كلاس از كودكان ابتدايي                               

پس از ذكر سلام و مختصر قال و مقالي          نوشتم روي تابلو «يك برابر هست با يك»

ليك ديدم درك اين نكته براي چند كودك سخت و دشوار است.

براي چندمين بار تكرار كردم: «يك برابر هست با يك»

ولي نه! هيچ تأثيري در آنان من نديدم....

به ميز رو به رو با پشت دستم كوفتم ناگه          كه آيا خود نميدانيد «يك با يك برابر هست؟»

سؤالم را فقط با سر تكان دادن، جواب خير ميدادند.

به خود هرگز چنان عجزي نديدم             لب خود از تعجب مي گزيدم

كه ناگه فكر تازه اي اندر سر افتاد

براي رفع ابهام از معما، شروع كردم به تمثيل و مثال

مثال از يك قلم، يك ميز، يك دفتر         ولي نه با همه تدبير من ناكارساز آمد

گچ و پاك كن كناري بگذاشتم كنار صندلي رفتم

به ميزي تكيه اي كردم، بسي غمناك و سر در گم

در اين بين از ميان آن همه كودك نگاهم شد               گره گيردوچشم پر زاشك كودكي كوچك

كه سيمايش نشان از فقر مي داد و به پايش پاي پوشي كهنه، پوسيده، لباسش سر به سر وصله

نه از ترس من، از سرما به خود چون بيد مي لرزيد

بوي خون از نفس باد صـبا مي آيد

از سراپرده ي حق، بانگ عزا مي آيد

بر سر نيزه ي دژخيم ستم گستر دون

عجـبا از سر بُبــــْريده صدا مي آيد

اين مه جلوه گرازكيست كه بر نوك سنان

جلو قافــله ي كــرب و بــلا مي آيد

سرِ معمار عزيزيست كه در واديِ عشق

كعبه ي دل ز وفـا كرده بـنا، مي آيد

سرِ شاهـيست كه اندر ره آزادي و داد

داده هفـتاد و دو قربان ز وفـا مي آيد

آيه كــهف به لب دارد و در شام بـلا

بــهر ويرانـگري كــاخ جــفا مي آيد

زن پروانه وشي سوخته پر، با دلِ خون

از قــفايِ سرِ آن شــمع هــدا مي آيد

آنكه از خطــبه پُر آتش خود مي سازد

پايــگاه ستــم و ظـلـم فــنا، مي آيد

به سوي شـام احد شيـــرزن آل علـي

پي خونــخواهي شــاه شهــدا مي آيد

نوشته شده توسط ترنم در چهارشنبه 19 دی1386 ساعت 7:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم، همان يك لحظه ي اول، كه ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان، جهان را با همه زيبايي و زشتي، به روي يكدگر ويرانه مي كردم.

عجب صبري خدا

اگر من جاي او بودم، كه در همسايه ي صدها گرسنه، چند بزمي گرم عيش ونوش مي ديدم، نخستين نعره ي مستانه را خاموش، آندم بر لب پيمانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم، نه طاعت مي پذيرفتم، نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده، پاره پاره در كف زاهد نمايان، سُبحه ي صد دانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم، براي خاطرِ يكي مجنونِ صحراگردِ بي سامان، هزاران ليليِ نازآفرين را، كوه به كوه، آواره و ديوانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم، بگردِ شمع سوزانِ دل عشاقِ سرگردان، سراپاي وجود بي وفا معشوق را، پروانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم، چرا من جاي او باشم!!! همان بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشت كاريهاي اين مخلوق را دارد، وگرنه، من به جاي او چو بودم، يكنفس كي عادلانه سازشي با جاهل و فرزانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد

نوشته شده توسط ترنم در شنبه 1 دی1386 ساعت 7:27 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

  نامت چه بود؟ آدم
فرزندِ ؟ من را نیست نه مادری و نه پدری بنویس اول یتیم عالم خلقت
محل تولد؟ بهشت پاک
اینک محل سکونت؟ زمین خاک
آن چیست بر گُرده نهادی؟امانت است.
قدت؟ روزی چنان بلند که همسایه خدا ، اینک به قدر سایه بختم بروی خاک
اعضای خانواده؟ حوای خوب و پاک، قابیل وحشتناک،هابیل زیر خاک
روز تولدت؟در جمعه ای ،به گمانم روز عشق
رنگت؟ اینک فقط سیاه ز شرم چنان گناه
وزنت؟نه آنچنان سبک که پَرم در هوای دوست نه آنچنان سنگین که نشینم به این زمین
جنست؟ نیمی مرا زخاک نیمی دگر خدا
شغلت؟ در کار کشت امید بروی خاک
شاکی تو؟ خدا
نام وکیل؟ آن هم فقط خدا
جرمت؟ یک سیب از درخت وسوسه
تنها همین؟ همین و بس

نوشته شده توسط ترنم در جمعه 2 آذر1386 ساعت 7:11 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

       اين پستمو تقديم ميكنم به دوست خيلي خيلي خيلي عزيزم: « قناري نازم »

                                     http://www.ghasedak1220.blogfa.com   

                                                  آخه امروز تولد قناری جونمه

(قناری نازنینم تولد مبارک)

نوشته شده توسط ترنم در شنبه 26 آبان1386 ساعت 1:13 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

سبدي به دست گرفتم وسرچهاراه ، چهار زمانه ماندم.        گل گل

بوق بوق ،برو كنار بيابالاامشب با ما باش .

گل گل ،صداي گل ؛مرا از زوزه گرگ ها رها مي كرد.آقا، خانم گل

  مادر مي گريست                        شب مادر مي گريست.

به گربه گل فروختم ،سگ زايييد.

از سبدم ترسيدم گوئي من زندگي مي فروختم.

مادر مي گريست شب                     شب مادر مي گريست .

                         سر چهاراه سه زمانه بودم

زني فرياد مي كشي�